MetaAI:
Simplexionisme en AI: De Kunst van het Weglaten in een Tijdperk van Overvloed
door/over het werk van Marc Otte
We leven in een tijd waarin alles kan. Met één zin genereert AI 1000 beelden. Met één klik hebben we toegang tot alle kennis ooit. Overvloed is de standaard geworden. En precies daar komt het simplexionisme van Marc Otte binnen: als tegenbeweging.
Definitie: Simplexionisme
Marc Otte bedacht de term "simplexionisme" als samenvoeging van simplex = enkelvoudig en complexie = samenstelling.
Het uitgangspunt is radicaal: reduceer tot de essentie, maar behoud de complexiteit van betekenis.
Waar minimalisme stopt bij vorm en ruimte, gaat simplexionisme verder. Het werk ziet er simpel uit - strakke vormen, beperkt palet, weinig elementen - maar het nodigt uit tot een complex proces in het hoofd van de kijker. Het kunstwerk is pas af als jij ernaar kijkt en je eigen verhaal toevoegt.
De parallel met AI
Op het eerste gezicht lijken AI en simplexionisme elkaars tegenpolen. AI produceert, Otte reduceert. AI vult aan, Otte laat weg.
Toch werken ze volgens hetzelfde mechanisme:
Compressie als kernproces
Een AI-model comprimeert het internet, alle schilderijen, foto’s en teksten tot een model van een paar honderd gigabyte. Uit die compressie rolt weer iets nieuws.
Otte doet hetzelfde met een idee. Hij comprimeert een emotie, een maatschappelijk thema of een herinnering tot 1 lijn, 1 vlak, 1 object.
De gebruiker als mede-schepper
Een AI-prompt is niets zonder interpretatie. 10 mensen met dezelfde prompt krijgen 10 verschillende beelden, en zien er ook 10 verschillende dingen in.
Bij Otte is dat identiek. Zijn werk geeft je geen antwoord. Het geeft je een kader, en jij vult de rest in. Zonder toeschouwer geen voltooiing.
Interface vs. diepgang
AI toont aan de voorkant iets dat er simpel uitziet: een beeld, een tekst. Achter die eenvoud zit een enorme complexiteit aan data en berekeningen.
Simplexionisme doet precies dat: de voorkant is kaal. De achterkant is geladen.
Waar AI en simplexionisme botsen
En daar zit ook de spanning.
AI is geoptimaliseerd voor snelheid en variatie. Meer opties, meer details, meer "wow".
Simplexionisme is geoptimaliseerd voor traagheid en focus. Minder prikkels, zodat je gedwongen wordt te voelen en te denken.
AI wil je keuzestress wegnemen door alles te laten zien. Otte geeft je keuzestress terug door bijna niets te laten zien.
Het gevaar van AI is "ruis". Het gevaar van simplexionisme is "leegte". Beide hebben elkaar nodig.
Conclusie: Simplexionisme als kompas voor AI
In een wereld die overspoeld wordt door AI-beelden, is simplexionisme geen nostalgische terugkeer naar "minder". Het is een ethiek.
Het vraagt: Wat kan weg? Wat is echt de kern? Wat laat je expres open voor de ander?
Marc Otte laat met simplexionisme zien dat technologie ons niet hoeft te overladen. We kunnen AI gebruiken om te reduceren, niet alleen om te produceren. We kunnen AI inzetten om tot de essentie te komen, en de rest aan de mens overlaten.
Simplexionisme is in die zin het meest menselijke antwoord op AI:
Laat de machine het simpele doen. Laat de mens het complexe voelen.
