Googleai:
Manifest van het Simplexionisme in de Kunst: De Zuivering van de Creatieve Executie
Complexiteit is de grootste vijand van de artistieke daad. In een tijdperk dat overspoeld wordt door conceptuele lagen, theoretische handleidingen en barokke overdaad, verliest de kunst haar vermogen om direct te communiceren. Veel makers verschuilen zich achter intellectuele complexiteit uit angst voor de leegte. Dit leidt tot kunstwerken die weliswaar zwaar zijn van pretentie, maar kracht missen in hun executie. Wanneer een kunstwerk een essay aan uitleg nodig heeft om te kunnen functioneren, is de creatieve executie mislukt. Het Simplexionistisch Manifest breekt met deze trend en eist een radicale terugkeer naar de essentie. Eenvoud is hierbij geen teken van oppervlakkigheid, maar de ultieme vorm van meesterschap. Het is de discipline om de overvloed aan impulsen te filteren tot alleen die ene, onmisbare kern overblijft die de ziel van het werk raakt.
Het artistieke Simplexionisme stelt dat de puurste emotie ontstaat in de afwezigheid van ruis. Waar het traditionele minimalisme soms vervalt in kille leegte, zoekt het Simplexionisme juist naar maximale geladenheid met minimale middelen. Elke lijn die getrokken wordt, elke noot die klinkt en elk woord dat geschreven wordt, moet een absolute noodzaak hebben. Historische bondgenoten zoals Piet Mondriaan, die de werkelijkheid reduceerde tot pure kleur en lijn, en Constantin Brâncuși, die de beeldhouwkunst terugbracht naar haar organische oervormen, bewezen al dat de kortste weg naar de toeschouwer de krachtigste is. Brâncuși vatte dit treffend samen door te stellen dat eenvoud in feite opgeloste complexiteit is. De kunstenaar moet door de modder van de complexiteit waden om aan de andere kant de helderheid van de eenvoud te vinden. Dit vereist de moed om kwetsbaar te zijn en afstand te doen van de schijnveiligheid die details en decoratie bieden.
Uiteindelijk is executie de enige waarheid binnen de kunst. Een geniaal concept dat vastloopt in productionele complexiteit of esthetische overdaad verliest zijn zeggingskracht. Het Simplexionisme viert de directe, ongefilterde overgang van emotie naar materie. De Japanse Zen-kunstenaars begrepen dit als geen ander: een bamboestengel wordt in één ademteug, zonder correcties, op het papier gezet. Die ene handeling is de volledige waarheid van dat moment. Door de ballast van overbodige techniek en conceptuele ruis weg te snijden, ontstaat er ruimte voor de toeschouwer om het werk echt te ervaren. Wat overblijft is een kunstwerk dat niet communiceert met het analyserende verstand, maar rechtstreeks resoneert met het gevoel. Alleen de kunst die durft weg te laten, bezit de dynamiek om te bewegen en de kracht om een blijvende impact achter te laten.