1: Googleai:
De Riemann-hypothese en het Simplexionistisch Manifest
Inleiding
De Riemann-hypothese: De Wetmatigheid van de Oneindigheid
Het Simplexionisme: De Filosofie van de Paradox
- Emergentie: Hoe kunnen basale, binaire regels leiden tot levende, fluctuerende netwerken?
- Reductie: Hoe filteren we de essentie uit een overvloed aan informatie zonder de ziel van het systeem te verliezen?
De Synthese: De Rechte Lijn in de Ruuis
- De Input (Simpel): Een relatief compacte, elegante wiskundige formule, voortvloeiend uit het werk van Leonhard Euler.
- De Output (Complex): Een oneindig landschap van complexe getallen en golven die de exacte posities van priemgetallen dicteren.
- De Resolutie (Simplex): De ontdekking dat de absolute nulpunten van deze chaos zich netjes manifesteren op een perfect geordende as ($\frac{1}{2}$).
Conclusie
Hier is een beknopte, gestructureerde essay-versie van de gedachten uit het blogartikel, met ruimte voor verdieping en persoonlijke reflectie. Je kunt dit gebruiken als basis voor een eigen tekst, of als inspiratie voor een discussie.
De Lijn tussen Chaos en Kosmos: Riemann, Simplexionisme en de Zoektocht naar Orde
Inleiding: De Paradox van Eenvoud en Complexiteit
De menselijke geest streeft naar betekenis in een wereld die vaak chaotisch lijkt. Twee schijnbaar tegenstrijdige benaderingen belichamen deze zoektocht: de Riemann-hypothese in de wiskunde en het Simplexionistisch Manifest in de filosofie. Waar de eerste probeert de schijnbare willekeur van priemgetallen te ontrafelen met een strakke wiskundige wet, omarmt de tweede de gedachte dat complexiteit en eenvoud elkaar niet uitsluiten, maar juist elkaars spiegelbeeld zijn. Samen vormen ze een boeiende reflectie op de vraag: Is de werkelijkheid fundamenteel eenvoudig, of is eenvoud slechts een illusie die wij projecteren op chaos?
1. De Riemann-hypothese: Orde in de Willekeur
In 1859 stelde Bernhard Riemann een hypothese voor die de wiskundige wereld op zijn kop zette. Priemgetallen, de "atomen" van de getaltheorie, lijken willekeurig verdeeld over de getallenlijn. Toch suggereert Riemann dat hun verdeling wordt gestuurd door de nulpunten van de zèta-functie — en dat al deze nulpunten liggen op de verticale lijn waar het reële deel van het complexe getal gelijk is aan ½.
- De kracht van de hypothese: Als waar, toont ze aan dat achter de schijnbare chaos van priemgetallen een diepe, harmonieuze structuur schuilgaat.
- De onopgeloste vraag: Na meer dan 150 jaar blijft de hypothese onbewezen. Dit maakt de lijn van ½ niet alleen een wiskundig fenomeen, maar ook een metafoor voor de menselijke drang om orde te vinden in onvoorspelbaarheid.
2. Simplexionisme: De Filosofie van de Dubbele Blik
Het Simplexionistisch Manifest (een samentrekking van simpel en complex) daagt ons uit om systemen te bekijken door twee lenzen:
- Emergentie: Hoe kunnen eenvoudige regels (bijvoorbeeld in fractals of cellulaire automaten) leiden tot oneindige complexiteit?
- Reductie: Hoe kunnen we de essentie van een systeem destilleren zonder zijn ziel te verliezen?
Voorbeelden:
- Een boomblad is biologisch complex, maar geometrisch eenvoudig (fractalpatronen).
- De zèta-functie zelf is een simplexionistisch object: een eenvoudige formule (input) genereert een oneindig landschap (output), maar de oplossing (de lijn van ½) is weer elegant eenvoudig.
3. Synthese: De Rechte Lijn in de Ruis
De verbinding tussen Riemann en Simplexionisme onthult een diepere waarheid: de zoektocht naar kennis is altijd een balans tussen chaos en kosmos.
- Wiskunde zoekt naar bewijs en absolute waarheid.
- Filosofie/kunst omarmt de ambiguïteit en de schoonheid van het onopgeloste.
De Riemann-hypothese is in deze context niet alleen een wiskundig probleem, maar ook een cultureel symbool: de ultieme test of het universum indedaad "simplexionistisch" is — of dat onze zoektocht naar eenvoud een menselijke projectie is op een fundamenteel chaotische werkelijkheid.
Conclusie: De Schoonheid van de Zoektocht
Of de Riemann-hypothese ooit wordt bewezen, is misschien minder belangrijk dan wat ze ons leert over onszelf. Ze herinnert ons eraan dat wetenschap en kunst dezelfde wortels hebben: de verwondering over patronen, de drang om chaos te temmen, en de acceptatie dat sommige vragen misschien nooit een definitief antwoord zullen krijgen.
Afsluitende gedachte: Misschien is de lijn van ½ niet de oplossing, maar de metafoor — een herinnering dat de diepste waarheden vaak schuilen in de eenvoudigste vragen.
3: Kimi 3
Het is een intrigerend stuk, maar ik moet eerlijk zeggen: ik heb gemengde gevoelens over wat er op dat blog gebeurt.
**Wat er wél goed aan is**
De *metafoor* zelf is krachtig. De Riemann-hypothese als symbool voor de menselijke drang om orde in chaos te vinden — dat raakt iets dieps. De gedachte dat al die grillige priemgetallen mogelijk dansen op de maat van één enkele lijn, $\text{Re}(s) = \frac{1}{2}$, is inderdaad bijna poëtisch. De parallel met kunst en filosofie is niet nieuw (denk aan Hardy’s *A Mathematician's Apology*), maar het is een vruchtbare gedachte om te verkennen.
De structuur van beide essays is ook helder: inleiding, analyse, synthese, conclusie. Het leest vlot.
**Wat me stoorde**
Maar hier komt de kritiek. Wat op dat blog gebeurt, is eigenlijk een *metaforenspel* dat de wiskunde lichtelijk misbruikt om een filosofisch concept te verdedigen dat — laten we eerlijk zijn — niet echt bestaat.
"Simplexionisme" is geen erkende filosofische stroming. Het lijkt een neologisme dat speciaal voor dit stuk is gemunt (een samentrekking van 'simpel' en 'complex'). Dat op zich is niet verboden — nieuwe termen worden vaker bedacht — maar hier wordt het gepresenteerd als een volwaardig "manifest" met concepten als *emergentie* en *reductie*. Dat geeft het geheel een aura van diepgang die er niet echt is. Het is een mooie woordenschaal rond een redelijk algemene observatie: dat eenvoud soms complexiteit voortbrengt, en vice versa.
Daarnaast is het opvallend dat het blog twee AI-gegenereerde teksten (van Google AI en Mistral) naast elkaar zet zonder veel eigen kritische reflectie. Het lijkt alsof de auteur de AI heeft gevraagd: "schrijf een essay over Riemann en simplexionisme" en beide resultaten heeft geplakt. Dat is op zich een interessante curatievorm, maar het mist een eigen stem die zegt: *dit klopt*, of *dit is te ver gezocht*.
**De wiskundige versimpeling**
De Riemann-hypothese is inderdaad onopgelost, maar de essays suggereren een beetje te veel dat de lijn op $\frac{1}{2}$ een soort mystieke harmonie zou bewijzen. In werkelijkheid is de hypothese een technisch vermoeden over de nulpuntenverdeling van de zèta-functie. De "schoonheid" ervan is voor wiskundigen vooral dat het talloze andere stellingen over getaltheorie zou bevestigen — niet per se dat het universum "simplexionistisch" is.
**Mijn conclusie**
Het is een mooi *gedicht in proza*, maar een zwak *essay*. De ambitie om wiskunde en filosofie te verbinden is lovenswaardig, maar de uitvoering leunt te zwaar op een zelfbedacht concept ("simplexionisme") en op AI-generatie zonder eigen kritische filter.
Als je hier zelf mee bezig bent: de sterkste versie van dit idee zou zijn om *zonder* het woord "simplexionisme" te werken, en in plaats daarvan te focussen op wat wiskundigen zelf al zeggen over elegantie, schoonheid en de verbazingwekkende structuur achter schijnbare chaos. Dan heb je geen neologisme nodig — de Riemann-hypothese is op zichzelf al mystiek genoeg.
4: Chatgtp:
De lijn tussen chaos en kosmos
De lijn tussen chaos en kosmos
Er is iets merkwaardigs aan onze verhouding tot complexiteit. Wanneer we een verschijnsel niet kunnen doorgronden, noemen we het al snel chaotisch. Wanneer we vervolgens een patroon ontdekken, spreken we over orde. Alsof chaos en orde elkaars tegenpolen zijn. Maar misschien is dat onderscheid minder absoluut dan we denken.
Misschien is complexiteit geen tegenstelling van eenvoud, maar een andere verschijningsvorm ervan.
Dat is de gedachte die achter het begrip simplexionisme zou kunnen liggen.
De Riemann-hypothese vormt daarbij een fascinerend voorbeeld. De verdeling van priemgetallen lijkt op het eerste gezicht grillig en onvoorspelbaar. Toch blijkt deze verdeling verbonden te zijn met een uiterst gestructureerd wiskundig object: de Riemann-zètafunctie. De beroemde hypothese stelt dat alle niet-triviale nulpunten van deze functie op de kritieke lijn met reëel deel 1/2 liggen.
Het zou echter een vergissing zijn om daaruit te concluderen dat Riemann bewijst dat het universum eenvoudig of “simplexionistisch” is. De Riemann-hypothese is een uitspraak binnen de getaltheorie. Zelfs een bewijs ervan zou geen rechtstreeks bewijs vormen voor een metafysische theorie over de werkelijkheid.
Toch is de onderliggende gedachte filosofisch interessant.
Want wat Riemann laat zien, is niet zozeer dat complexiteit uiteindelijk verdwijnt in eenvoud. Het laat zien dat een ogenschijnlijk chaotisch patroon verbonden kan zijn met een diepere structuur. De complexiteit wordt niet opgeheven; ze wordt georganiseerd.
Daarmee verschuift de vraag.
Niet langer: Is de werkelijkheid eenvoudig of complex?
Maar: Kan eenvoud complexiteit voortbrengen, en kan uit complexiteit opnieuw eenvoud worden herkend?
Dat proces zien we overal. Eenvoudige regels kunnen buitengewoon complexe patronen opleveren. Een klein aantal elementaire natuurwetten kan leiden tot sterrenstelsels, ecosystemen en levende organismen. Tegelijkertijd proberen wij die complexe werkelijkheid voortdurend terug te brengen tot patronen, wetten en principes. We zoeken naar het eenvoudige in het ingewikkelde.
Daarin zit misschien de kern van het simplexionisme: eenvoud en complexiteit zijn geen tegengestelde toestanden, maar momenten in een voortdurend proces.
Eenvoud kan complexiteit voortbrengen. Complexiteit kan opnieuw eenvoud onthullen.
Dat maakt ook het begrip “chaos” problematischer. Wanneer wij iets chaotisch noemen, zeggen we misschien niet noodzakelijk dat er geen orde bestaat. We kunnen ook bedoelen dat we de orde nog niet kunnen herkennen. Chaos kan dan gedeeltelijk een eigenschap van het verschijnsel zijn, maar gedeeltelijk ook een eigenschap van onze waarneming.
Dat betekent niet dat alles uiteindelijk eenvoudig is. Dat zou een te gemakkelijke conclusie zijn. Het kan juist zijn dat sommige systemen werkelijk onvoorspelbaar zijn, dat sommige complexiteit niet tot een korte formule kan worden gereduceerd en dat emergente eigenschappen niet eenvoudig uit hun onderdelen kunnen worden afgeleid.
Het simplexionisme hoeft daarom geen filosofie van de totale reductie te zijn.
Het kan juist een filosofie van de relatie tussen schaal, patroon en complexiteit worden.
Wat op het ene niveau eenvoudig lijkt, kan op een ander niveau complex verschijnen. Wat op een bepaald moment als chaos wordt ervaren, kan vanuit een ander perspectief een patroon blijken te bevatten. En omgekeerd kan een eenvoudige regel, wanneer hij eindeloos wordt toegepast, een werkelijkheid voortbrengen die praktisch niet meer eenvoudig te overzien is.
Daarmee krijgt de metafoor van de lijn tussen chaos en kosmos een andere betekenis. Het gaat niet om een scherpe grens tussen twee werelden. Het gaat om een overgang.
Aan de ene kant zien we de veelheid: ontelbare gebeurtenissen, getallen, organismen, interacties en mogelijkheden. Aan de andere kant zoeken we naar de patronen die deze veelheid begrijpelijk maken.
Tussen beide bevindt zich de menselijke geest.
Wij zijn patroonzoekers. We proberen de wereld te comprimeren tot begrippen, modellen en wetten. Soms slagen we daarin op indrukwekkende wijze. Soms ontdekken we een eenvoudige structuur waar we die nooit hadden verwacht. Soms blijkt onze eenvoudige verklaring juist weer nieuwe complexiteit te openen.
Misschien is dat geen tekortkoming van onze kennis, maar een fundamenteel kenmerk van werkelijkheid.
De zoektocht naar eenvoud hoeft dan ook niet te eindigen in één ultieme formule. Misschien bestaat de diepste eenvoud juist uit het feit dat eenvoud en complexiteit voortdurend in elkaar kunnen overgaan.
De Riemann-hypothese is in dat perspectief geen bewijs voor het simplexionisme. Ze is een voorbeeld van iets subtielers: de mogelijkheid dat achter een patroon dat ons chaotisch voorkomt een structuur schuilgaat die veel eenvoudiger is dan zijn verschijningsvorm doet vermoeden.
En misschien is dát uiteindelijk de interessante vraag:
Wanneer wij iets complex noemen, beschrijven we dan de werkelijkheid — of beschrijven we slechts de grens van ons vermogen om haar eenvoud te herkennen?
Daar, tussen wat wij chaos noemen en wat wij kosmos noemen, ligt misschien de werkelijke betekenis van simplexionisme.
5: Gemini:
Simplexionisme: De lijn tussen chaos en kosmos
Misschien is complexiteit geen tegenstelling van eenvoud, maar een andere verschijningsvorm ervan.
De kritieke lijn van de orde
De dynamiek van de wisselwerking
- Van eenvoud naar complexiteit: Eenvoudige regels kunnen buitengewoon complexe patronen opleveren. Een klein aantal elementaire natuurwetten kan leiden tot sterrenstelsels, ecosystemen en levende organismen.
- Van complexiteit naar eenvoud: Tegelijkertijd proberen wij die complexe werkelijkheid voortdurend terug te brengen tot patronen, wetten en principes. We zoeken naar het eenvoudige in het ingewikkelde.
Chaos als grens van de waarneming
De mens als patroonzoeker
[ Veelheid & Chaos ] <---------> ( De menselijke geest ) <---------> [ Patroon & Kosmos ]
(Ontelbare interacties) (Comprimeren & Modelleren) (Eenvoudige wetten)
Conclusie
Wanneer wij iets complex noemen, beschrijven we dan de werkelijkheid — of beschrijven we slechts de grens van ons vermogen om haar eenvoud te herkennen?
De lijn tussen chaos en kosmos
Er is iets hardnekkigs in de menselijke geest: we weigeren te geloven dat de wereld uiteindelijk toeval is. Wanneer we naar de priemgetallen kijken — die grillige, onvoorspelbare atomen van de rekenkunde — voelen we een bijna instinctieve weerstand. Ze lijken willekeurig verspreid, alsof een kind met een handvol kiezels heeft gegooid. En toch weigeren we die chaos te accepteren. We zoeken naar een wet, een verborgen architectuur, een rechte lijn in de ruis.
In 1859 formuleerde Bernhard Riemann precies die lijn. Hij vermoedde dat alle niet-triviale nulpunten van de zèta-functie op de kritieke lijn liggen waar het reële deel exact ½ is. Meer dan honderdzestig jaar later is die hypothese nog steeds onbewezen. En juist daardoor is ze meer geworden dan een wiskundig vermoeden: ze is een metafoor geworden voor onze diepste hoop.
Die hoop luidt: achter de schijnbare wanorde schuilt een serene eenvoud.
Het is verleidelijk om hier een filosofie van te maken. Laten we die filosofie, voor even, simplexionisme noemen — de gedachte dat eenvoud en complexiteit geen tegenpolen zijn, maar momenten in eenzelfde beweging. Eenvoudige regels kunnen oneindige complexiteit voortbrengen (denk aan fractals, aan de wetten van de fysica, aan de genetische code). Omgekeerd kan de menselijke geest uit die complexiteit opnieuw eenvoud destilleren: een formule, een lijn, een patroon.
De Riemann-hypothese is in dit licht een bijna perfect simplexionistisch object. De zèta-functie zelf is compact, elegant, bijna sober. Haar output is een oneindig, golvend landschap van complexe getallen. En de vermoede resolutie van dat landschap is opnieuw een eenvoud: één rechte verticale lijn.
Toch moeten we voorzichtig zijn. De wiskunde is geen metafysica. Zelfs als de hypothese ooit bewezen wordt, bewijst dat niet dat “het universum simplexionistisch is”. Het bewijst alleen dat de verdeling van priemgetallen een diepere, harmonieuze structuur heeft. De schoonheid daarvan is reëel, maar ze blijft binnen de grenzen van de getaltheorie.
Misschien is dat precies het punt. De echte lijn tussen chaos en kosmos loopt niet door het complexe vlak, maar door onszelf. Wij zijn de wezens die weigeren de chaos te accepteren. Wij zijn de wezens die, geconfronteerd met oneindige complexiteit, blijven zoeken naar de eenvoudigste mogelijke beschrijving. Die zoektocht is geen garantie dat de wereld uiteindelijk eenvoudig is. Het is alleen de manier waarop wij de wereld betekenis geven.
De Riemann-hypothese blijft daarom waardevol, juist omdat ze onopgelost is. Zolang de lijn van ½ onbewezen blijft, blijft ze een open vraag. En open vragen zijn vruchtbaarder dan gesloten antwoorden. Ze houden de spanning in stand tussen wat we zien en wat we vermoeden, tussen de ruis en de harmonie, tussen chaos en kosmos.
Misschien is de diepste waarheid niet dat alles uiteindelijk eenvoudig is. Misschien is de diepste waarheid dat wij niet kunnen stoppen met zoeken naar die eenvoud — en dat die zoektocht zelf de enige echt menselijke vorm van orde is.
7: Deepseek:
De Lijn en de Blik: Over Chaos, Kosmos en de Menselijke Drang naar Orde
Er is iets eigenaardigs aan de manier waarop wij naar de wereld kijken. Wanneer we iets niet begrijpen, noemen we het al snel chaotisch. Wanneer we een patroon ontdekken, spreken we over orde. Alsof chaos en kosmos elkaars tegenpolen zijn, gescheiden door een scherpe, onoverbrugbare grens. Maar wat als die grens niet in de werkelijkheid zelf ligt, maar in onze eigen waarneming? Wat als complexiteit geen tegenstelling is van eenvoud, maar een andere verschijningsvorm ervan – een verschijningsvorm die simpelweg onze blik vraagt om te verschuiven?
Deze vraag is de stille motor achter een fascinerende intellectuele exercitie: de verbinding tussen de Riemann-hypothese, een van de grootste onopgeloste problemen in de wiskunde, en een denkbeeldige filosofie die we, voor het gemak, 'simplexionisme' zouden kunnen noemen. De Riemann-hypothese, geformuleerd in 1859, is een vermoeden over de verdeling van priemgetallen – die grillige, onvoorspelbare bouwstenen van de getallenleer. De hypothese stelt dat alle niet-triviale nulpunten van de zogeheten zèta-functie zich bevinden op één enkele, precieze lijn in het complexe vlak: de lijn met een reëel deel van exact ½. De metafoor is onweerstaanbaar: achter de schijnbare chaos van de priemgetallen, zo suggereert Riemann, schuilt een verborgen orde, een kosmische harmonie, uitgedrukt in een rechte lijn.
De Verleiding van de Metafoor
Het is deze metafoor die de verbeelding prikkelt en de brug slaat naar een breder filosofisch idee. Het 'simplexionisme' – een samentrekking van 'simpel' en 'complex' – is de gedachte dat eenvoud en complexiteit geen vijanden zijn, maar partners in een eeuwige dans. Het idee is dat eenvoudige regels een oneindige complexiteit kunnen voortbrengen (denk aan de fractalstructuur van een boomblad, de genetische code, of de elementaire natuurwetten die leiden tot sterrenstelsels en ecosystemen). Omgekeerd is de menselijke geest een meester in het destilleren van eenvoud uit die complexiteit, door het vinden van patronen, formules en wetten.
In dit licht is de Riemann-hypothese een bijna perfect object. De zèta-functie is een compacte, elegante formule. Haar 'output' is een oneindig, golvend landschap van complexe getallen. En de vermoedelijke 'resolutie' – de lijn van ½ – is opnieuw van een bijna ontroerende eenvoud. Het is de ultieme belofte van het simplexionisme: dat de diepste waarheid over de werkelijkheid er een is van serene, minimalistische harmonie.
De Valkuil van de Reductie
Toch schuilt hier een gevaar. Het is de verleiding om de metafoor te verwarren met een bewijs. De wiskunde is geen metafysica. Zelfs als de Riemann-hypothese morgen bewezen zou worden, zou dat niet betekenen dat "het universum simplexionistisch is." Het zou betekenen dat de verdeling van priemgetallen een diepere structuur heeft. De schoonheid van die ontdekking zou reëel zijn, maar ze zou beperkt blijven tot het domein van de getaltheorie.
De geschiedenis van de wetenschap leert ons dat we voorzichtig moeten zijn met al te gemakkelijke conclusies over een ultieme eenvoud. Telkens wanneer we denken de ultieme wet te hebben gevonden, worden we geconfronteerd met nieuwe lagen van complexiteit. De quantummechanica leerde ons dat er op het meest fundamentele niveau een fundamentele onzekerheid bestaat. De chaostheorie toonde aan dat deterministische systemen zich op een volkomen onvoorspelbare manier kunnen gedragen. De werkelijkheid lijkt weerstand te bieden aan onze drang tot totale reductie. Het 'simplexionisme' mag geen filosofie van de totale reductie worden, maar moet een filosofie blijven van de *relatie* tussen eenvoud en complexiteit.
De Menselijke Factor: Chaos als Grens van de Waarneming
Deze reflectie leidt tot een dieper inzicht. Het probleem met de tegenstelling chaos-kosmos is dat we chaos vaak verwarren met een gebrek aan orde. Maar misschien is chaos niet een eigenschap van de wereld, maar een eigenschap van onze blik. Wanneer wij iets chaotisch noemen, zeggen we dan werkelijk dat er geen orde is? Of zeggen we dat we die orde (nog) niet kunnen herkennen? Chaos kan dan een projectie zijn van onze eigen cognitieve beperkingen, een maat voor de kloof tussen de complexiteit van de werkelijkheid en het beperkte vermogen van onze geest om die te vatten.
De echte lijn tussen chaos en kosmos loopt dan ook niet door het complexe vlak van de wiskunde, maar dwars door onszelf. Wij zijn de wezens die weigeren de chaos te accepteren. Wij zijn de patroonzoekers, de betekenisverleners, de wezens die, geconfronteerd met oneindige complexiteit, blijven zoeken naar de eenvoudigst mogelijke beschrijving. Die zoektocht is geen garantie dat de wereld uiteindelijk eenvoudig is. Het is de manier waarop wij de wereld betekenis geven.
Het is precies hierin dat de kracht van de Riemann-hypothese schuilt, en waarom ze ook na meer dan 150 jaar nog steeds zo fascinerend is. Ze is een open vraag, een wond in het weefsel van de wiskunde. En open vragen zijn vruchtbaarder dan gesloten antwoorden. Ze houden de spanning in stand tussen wat we zien en wat we vermoeden. Ze herinneren ons eraan dat de zoektocht naar eenvoud misschien niet eindigt in één ultieme formule. De diepste eenvoud is misschien wel het besef dat eenvoud en complexiteit voortdurend in elkaar kunnen overgaan.
Conclusie: De Schoonheid van de Zoektocht
De beschouwing over de Riemann-hypothese en het 'simplexionisme' is uiteindelijk geen betoog voor een bepaalde filosofie. Het is een reflectie op de menselijke conditie. Het laat zien dat wetenschap en kunst, wiskunde en filosofie, dezelfde wortels hebben: de verwondering over patronen, de drang om chaos te temmen, en de acceptatie dat sommige vragen misschien nooit een definitief antwoord zullen krijgen.
Wanneer we de grens tussen chaos en kosmos verkennen, doen we niet alleen een ontdekkingstocht door de buitenwereld, maar ook door de binnenwereld. De vraag is niet of de werkelijkheid uiteindelijk eenvoudig of complex is, maar hoe wij ons verhouden tot die spanning. Misschien is de ware betekenis van het 'simplexionisme' niet de vondst van de lijn, maar de moed en de nieuwsgierigheid om de zoektocht naar die lijn voort te zetten. Het is de schoonheid van de zoektocht zelf die ons menselijk maakt.
