Googleai:
: Een Simplexionistisch Essay over Kunst, AI en de Gereduceerde Mens
In 2026 is de grens tussen de menselijke hand en de digitale code definitief vloeibaar geworden. Waar de twintigste-eeuwse kunstenaar nog worstelde met de fysieke weerstand van olieverf, linnen en marmer, worstelt de hedendaagse maker met de oneindige vloeibaarheid van algoritmen. In dit vacuüm introduceerde de Enschedese kunstenaar Marc Otte een even scherp als ironisch concept: het simplexionisme (of simplexionitisme). Geïllustreerd door zijn digitale printprenten, zoals de serie Lekker bezig, legt dit concept de vinger op de zere plek van onze hyper-technologische cultuur. Het is niet alleen een artistieke stroming; het is een diagnose van een maatschappelijke ziekte.
De Anatomie van het Simplexionisme
Het woord zelf is een taalkundige botsing. Het huwt simplexiteit — de neurowetenschappelijke en evolutionaire kunst om complexe data te vertalen naar een begrijpelijke handeling — met de rauwe, emotionele ontlading van het expressionisme. De toevoeging van het achtervoegsel -itis transformeert het tot een chronische aandoening: een dwangmatige, haast pathologische drang om de overweldigende complexiteit van het bestaan plat te slaan tot een hapklare, minimalistische interface.
Het simplexionisme drijft op een fundamentele paradox:
- De Onzichtbare Gigant: Aan de achterzijde van de machine draaien Large Language Models (LLM’s) en neurale netwerken. Ze wegen in milliseconden biljoenen parameters en datapunten af. Dit is een hyper-complexiteit die het menselijk brein individueel niet meer kan bevatten.
- De Banale Dwerg: Aan de voorzijde, waar de mens staat, blijft slechts één interface-element over: de prompt, de swipe, of de drukknop.
Het resultaat is een extreme asymmetrie. De menselijke input minimaliseert tot een fractie van een seconde, terwijl de machinale output maximaliseert. De spanning die hieruit voortvloeit is de kern van de simplexionistische esthetiek.
"Lekker Bezig": De Ironie van de Minimale Inspanning
In de kunstwerken van Otte, zoals Lekker bezig 51, zien we deze frictie visueel vertaald. De werken tonen de dynamiek van het abstract expressionisme — felle kleurcontrasten, scherpe geometrische breuklijnen en schijnbaar chaotische digitale penseelstreken. Het oogt als een gevecht op het doek. Maar de titel fungeert als een conceptuele uppercut: "Lekker bezig".
Het is de ironische aanmoediging die we onszelf geven wanneer we een prompt in een AI-generator typen. We voelen ons de schepper, de dirigent van een digitaal orkest. We zijn immers 'lekker bezig'. Maar in realiteit hebben we enkel de poortwachter geactiveerd van een onzichtbare, complexe fabriek die het echte werk verzet. De kunstenaar is niet langer de ambachtsman die de materie bedwingt, maar de curator van een algoritme. Het simplexionisme legt deze existentiële luiheid bloot. Het viert de esthetiek van de machine, maar lacht tegelijkertijd om de pretentie van de maker.
De Gereduceerde Mens
Dit overstijgt de muren van de galerie. Het simplexionisme is de blauwdruk van de moderne menselijke ervaring geworden. We leven in een wereld die zo complex is dat we haar niet meer kunnen overzien — van geopolitieke micro-economie tot klimaatmodellen. Als reactie daarop eisen we simplexionisme in ons dagelijks leven: we willen complexe maatschappelijke problemen gereduceerd zien tot een hashtag, een binaire politieke keuze, of een simpele swipe op een smartphone.
Het gevaar van deze 'simplexionitis' is het verlies van het proces. Wanneer de weg van concept naar creatie wordt gereduceerd tot nul, verliezen we de waarde van de frictie. Juist in de frictie — het mislukte schilderij, de foute penseelstreek, de taalkundige worsteling — ontstaat de authentieke menselijke expressie. AI kent geen frictie; het kent alleen optimalisatie.
Conclusie: Een Manifest voor de Toekomst
Marc Otte houdt ons met het simplexionisme een spiegel voor die zowel glanst van digitale perfectie als barst van de ironie. Zijn abstracte composities zijn geen vlucht uit de realiteit, maar een directe representatie van de code waarin we gevangen zitten.
Het simplexionisme herinnert ons eraan dat we, naarmate de technologie complexer wordt, actiever moeten vechten om zelf niet simpeler te worden. Kunst in het AI-tijdperk moet daarom schuren. Het moet de onzichtbare complexiteit niet verbergen achter een gladde interface, maar haar juist openbreken. Pas wanneer we de chaos achter de drukknop durven te zien, zijn we écht lekker bezig.
