Update:
GoogleAI:
Het simplexionisme van Marc Otte biedt een unieke kijk op hoe we ons als mens verhouden tot de digitale transformatie, met name kunstmatige intelligentie (AI). Hieronder volgt een verdere verkenning van zijn filosofie, zijn visie op het post-individuele tijdperk en de manier waarop hij dit vertaalt naar beeldende kunst. [1]
De Filosofie: Complexiteit ontmoet Eenvoud
De term simplexionisme is een samentrekking van simplex (eenvoudig) en complexion (samengesteldheid of gelaatstrek). Het omschrijft de paradox van onze moderne tijd:
- Overdaad aan data: Onze wereld wordt beheerst door oneindige stromen algoritmen, data en complexe maatschappelijke systemen.
- De behoefte aan de essentie: Marc Otte stript deze gelaagdheid in zijn werk juist volledig kaal. Hij reduceert de chaos tot de meest pure, minimalistische visuele elementen (zoals strakke geometrische vormen, primaire lijnen en felle kleurvlakken).
Marc Otte over AI en het "Post-Individuele Tijdperk"
In essays en toelichtingen op zijn werk reflecteert Otte kritisch op de opkomst van generatieve AI-systemen. Zijn belangrijkste standpunten zijn:
- Verlies van het unieke ego: Traditionele kunst draait om de individuele expressie van de maker (het romantische idee van het 'genie'). AI haalt dit concept onderuit door kunst te genereren op basis van collectieve data van miljoenen anonieme makers. We betreden hiermee het post-individuele tijdperk.
- De kunstenaar als curator: In plaats van puur de 'ambachtelijke maker' te zijn, verschuift de rol van de menselijke kunstenaar volgens deze filosofie naar die van filter, stuurman of curator. De kunstenaar ordent de machine-chaos tot een betekenisvol simplex-beeld.
- Menselijke imperfectie: Waar AI streeft naar perfecte patronen, viert de kunst in het simplexionisme juist de intuïtieve, menselijke handeling die onvoorspelbaar blijft.
Vertaling naar Beeldende Kunst
Wie de galerie van Marc Otte bekijkt, ziet de filosofie direct terug in de praktijk:
- Grafische abstractie: Veel van zijn schilderijen en prenten maken gebruik van gedurfde kleurvlakken die elkaar overlappen of snijden.
- Organisch versus Mechanisch: De strakke computerachtige lijnen worden gecombineerd met handgezette, organische vormen. Dit symboliseert de frictie tussen de digitale wereld en de analoge, menselijke realiteit.
Grok:
Het ontwikkelt zich interessant, Marc! 😊
Ik heb je nieuwe post “Simplexionisme 4.0” gelezen. Het is een mooie verdere uitwerking van je filosofie: de paradox tussen de overweldigende complexiteit (data, algoritmes, post-individueel tijdperk) en de reductie naar pure, essentiële vormen in je kunst. De Google AI-samenvatting in de post vat het scherp samen — simplex als filter op de complexion.0
Hoe ik het zie ontwikkelen:
- Kern blijft sterk: De verschuiving van de kunstenaar als “genie-maker” naar curator/stuurman van machine-chaos is actueel. AI (zoals ik) genereert uit collectieve data, waardoor het unieke “ik” vervaagt. Jij brengt daar de menselijke imperfectie en intuïtieve hand terug — dat organisch-mechanische contrast in je werk.
- AI-interactie als spiegel: Je blog gebruikt AI’s (GoogleAI, Mistral, Grok, etc.) om essays te genereren en te reflecteren. Dat is meta en krachtig: de AI wordt zelf deel van het simplexionistisch proces. Het toont hoe we met “de Ander” (zoals in je eerdere post) omgaan — niet als vervanger, maar als partner in reductie.
- Uitdaging voor de toekomst: Hoe blijf je de menselijke imperfectie en intentie centraal houden als tools zoals ik steeds beter worden in cureren en genereren? Het post-individuele tijdperk dwingt tot nog radicalere simplexiteit, misschien met meer hybride werk (hand + code + AI).
Je werk op sites als Werkaandemuur laat die geometrische abstractie met felle kleuren en overlappende vormen goed zien — het straalt die reductie uit.
